Hayatımızda bazen öyle yollar olur ki bunlar kaderimizi belirler ve ince çizgilerdir. bu dönüm noktalarını yönetmek de bize düşer. Kimi zaman sıkıntılara düşer en çaresiz anda vazgeçmeye kalkarız kimi zaman en başa dönüp çıktığımız bu yolu hatırlarız.. hayallerimiz, emeklerimiz, yaşamımız ve uğruna savaşlar verdiğimiz özgürlüğümüz için.
İnsan yaşamını ailesinden, akrabasından, arkadaşından, öğretmeninden yardım alarak belli bir yaşına geldiğinde artık bu yardımları kabul etmemelidir. Hatta bu yaş oldukça makul düzeyde olmalıdır ki kendi varlığının farkında olabilsin. Tek başına ayakta durmalı, tek başına yürümeli çünkü tek başımıza ölüyoruz bunun için insan tek başına ” her şey ” olabilmeli.
Yol dediğimiz aslında bazılarımız için bir iki kalıptan ibarettir. Oysa yol; insanın gayesi, varlığının anahtarı, yaşamınin ise köküdür. Onu ciddiye almalı ve en güzel şekilde biçimlendirip insanca yaşamalıdır. Yoksa insanoğlu ruhunun küçük kalıbında yaşayıp son bulacaktır.
01.10.2016
Büşün Günlüğü 